Gisterochtend vond in Almere een wilde staking in het stadsvervoer plaats onder buschauffeurs. Hierdoor lag het busverkeer gedurende drie kwartier plat. De reden was onvrede bij het personeel over de inzet van taxibusjes met taxichauffeurs op een aantal vroege busritten die in eerste instantie wegbezuinigd waren maar die door deze oplossing terug konden keren in de dienstregeling. Voor Beter OV is blij dat reizigers weer gebruik kunnen maken van deze busritten, maar wil wel opheldering over de acHtergronden. Immers, mInder gekwalificeerd personeel vervoert nu passagiers.

 

Voor Beter OV is in het geheel niet te spreken over het feit dat er gestaakt is en al helemaal niet over het feit dat dit gebeurd is zonder een vooraankondiging aan de reizigers. Het is begrijpelijk dat chauffeurs zich op CAO-niveau beconcurreerd voelen maar dat is geen reden om reizigers maar in de kou te laten wachten. Waarom is er niet op een andere manier gesproken over het probleem? De chauffeurs schermen met argumenten over de kwaliteit van het vervoer maar wat is eigenlijk de kwaliteit van een bus die niet rijdt omdat het personeel weer aan het staken is? Wilde stakingen hebben voorts het nadeel, dat de rechter de rechtmatigheid van die staking niet heeft kunnen toetsen.

 

Mensen die afhankelijk zijn van het openbaar vervoer omdat ze geen alternatief hebben en mensen die bewust voor het openbaar vervoer hebben gekozen, missen door deze stakingen eerder gemaakte afspraken of tentamens of komen te laat op het werk. Het is tijd dat er paal en perk wordt gesteld aan de vele stakingen waar reizigers door worden getroffen terwijl ze part noch deel hebben aan het conflict tussen de buschauffeur en de baas. Dat er zo makkelijk naar het middel van de wilde staking wordt gegrepen geeft -zo vindt Voor Beter OV- aan dat de chauffeurs weinig gevoel meer hebben bij het product dat ze zouden moeten leveren: Reizigers van A naar B brengen. Een betere belangenafweging bij het personeel is hard nodig. Als dit bij een supermarkt zou gebeuren gaat de klant ergens anders heen en gaat de supermarkt failliet en staat het personeel op straat. In het OV kan de reiziger deze keuze veelal niet maken. Reizigers kunnen niet om het OV-personeel heen en het personeel maakt hier door te staken op een bijzonder vervelende wijze gebruik van zijn monopoliepositie. Maatregelen tegen een misdragende monopolist zijn normaal en maatregelen tegen het personeel zijn hier dus meer dan op zijn plaats.